به گیرنده های خود دست نزنید ، سردرگمي كلمات از دلپريشي و ديوانگي فرستنده است...!

 

 

 

این ماه من است . حالا هرچه می خواهند بگویند.

این ماه هرچه دلم بخواهد ٬ فروگذار نمی کنم. در قید و بند هیچ چیز نمی مانم ٬ کار و بار بماند برای باقی سال . این ماه و شبهایش تمام لذت من از دنیاست.

دلم بخواهد آنقدر پیاده می روم تا پاهایم تاول بزنند و شبها لذت ترکاندنشان را درک کنم !

به سرم بزند آواز بخوانم ٬ می خوانم هر کجا که باشد . هوس کنم ٬ خاطرات را یکی یکی از گنجه بیرون می کشم و مرورشان می کنم.

زیر باران می دوم . مثل باران ندیده ها دهان باز می کنم تا قطره قطره قورتشان دهم .

جلوی همان ماهی فروشی تجریش می نشینم روی زمین و بساط کاغذ و قلم پهن می کنم.

دیوان سهراب را یکبار دیگر از بر می کنم . به نجوا "بهترین چیز را رسیدن به نگاهی می دانم که از حادثه ی عشق تر شده است" و شبها بی محابا به خودم می لرزم و گریه می کنم !

روی پارچه ی سفید و سیاهم رج به رج ٬ شعر می نویسم و آب دماغم را می مالم به تار و پودش.

روی دیوار های شهر می خزم و برای خلق الله صدای مارمولک در می آورم که بخندند ٬ که بخندم .

کاش همه ی سال مهر بود و هیچ نبود جز مهر.

 

چند روز مانده است تا آخرین نفسهای توهم کودکی ام . تا مردنش یا مردنم !

از هفت سالگی رهایم نکرده.گاهی اوقات آنقدر رنگ واقعیت به خود گرفته که زندگی را به وقوعش محدود کرده ام و گاه آنقدر به تخیل نزدیک شده که به خودم و توهم بزرگم خندیده ام.

 

هرچه بود دارد تمام می شود . هنوز هم مانده ام که توهم است یا حقیقتی که بالاخره جان می گیرد.

باید این چند روز را هم دندان به جگر بگذارم.

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط ميم ميم در یکشنبه 1 مهر1386 |